11 Mart 2008 , 04:02 · Kategori: Figen'e Mektuplar
Güneş, ağır ağır yol alıyor istirahatgâhina doğru, terk ediyor Alanya’yı. Gavur limanındayım. Balık tutuyorum güya. Kovam boş.
Dostluğumuz eskilere dayanır Gavur limanıyla. Küçük bir çocukken, çoğu zaman evden kaçıp, çam kabuğundan yonttuğum sandalları onun berrak sularında yüzdürürdüm.
Çok sürmezdi denizler kurdu Kadir reisin hakimiyeti. Çabucak geçiverdi zaman. Hava kararır, anacığımın kucağı çağırırdı beni. Yol görünürdü eve.
Aradan yıllar geçti. Geçen her yıl denize olan sevdamı kat ve kat arttırdı. Öyle ki zaman içinde denize ait olan her şeyi sevdim. Ama en çok balıkları ve yürek şeklindeki deniz kabuklarını. Deniz balıkların gözyaşıydı zira. Kabuklar ise ölen denizcilerin yürekleri.
Yine karardı hava. Bir tanecik balık yakaladım. Oda minicik bir şeydi. Serbest bıraktım.
3 Mart 2008 , 03:50 · Kategori: Hezeyanlar
İyiden iyiye çocuklaştım.
Her şey keyif veriyor bana.
Ve her şey, olabildiğince geçmişe götürüyor beni.
Az önce kütükler ve tahta parçaları yüzüyordu satıhta. Yani, yalloslar.
Yazının devamı »
13 Ocak 2008 , 12:08 · Kategori: Hezeyanlar
Yazının devamı »
7 Ocak 2008 , 20:08 · Kategori: Hezeyanlar
Savaş Kunt’un “Geçmişe Özlem-1″ Şiiri…
Bir Pars derisi asılıydı Yaylalının dükkânında.
Av malzemesi satılırdı orada
olta iğnesi satın alırdı küçük çocuklar…
Yıllar sonrası ilk avukatlık bürosu olmuştu o dükkân,
Ispaaların Hasanın.
Oturuyordu Melek Hoca şalvarını yayarak Kuyular Önünde…
Sakızlı dondurma dövülüyordu Mavi Köşede…
Arap kadayıfı yapıyordu Kuş kardeşler Karantina sokakta…
Tekaüdün Mahmut boru büküyordu…
Deri sırım kesiyordu Bozkırlı köşede…
Gizli gizli cıgara içiyordu Musta Efendinin Yusuf,
babasına saygısından…
Yazının devamı »
« Önceki Yazılar
