Kahramanmaraş’lı Musfata Doğan; 2. tabur, 1. bölüğün ele avuca sığmaz delikanlısı. O zemheri, 3-5 nöbetinin en sıkıntılı dakikalarında, nedensiz, öylesine, bir anda demişti; “Hocam be! Ben anama doyamadım…”

“Analara doyulur mu be Mustafa? Doyulur mu hiç? Ana bu… Ana…”

Bugün 30 Ağustos. Annemin doğum günü. Her evlat gibi ben de doyamadım anama. Yasemin dekorlu bahçemizin, begonvil taçlı kraliçesine; Anneme.

İyi ki doğdun anne. Hayırsız oğlun çok özledi seni… Hep özleyecek.

Anneme Mektup
Ben bu gurbet ile düştüm düşeli,
Her gün biraz daha süzülmekteyim.
Her gece, içinde mermer döşeli,
Bir soğuk yatakta büzülmekteyim.
Böylece bir lâhza kaldığım zaman,
Geceyi koynuma aldığım zaman,
Gözlerim kapanıp daldığım zaman,
Yeniden yollara düzülmekteyim.
Son günüm yaklaştı görünesiye,
Kalmadı bir adım yol ileriye;
Yüzünü görmeden ölürsem diye,
Üzülmekteyim ben, üzülmekteyim…

Necip Fazıl Kısakürek