Cesur Melek Olmuş

Cesur

Cesur

Bir kaç yıl evvel. Antalya’da annemin evindeyim. Sabaha karşı, dışarıdan acı bir haykırış. Bir köpek ağlıyor. Ama nasıl bir ağlama. İstemeye istemeye çıktım dışarı. Karşılaşacağım manzaranın korkusu yüreğimde. Belli canı çok yanıyor. Ya kırığı var, ya da ölümcül bir yara vücudunda.

Don, atlet sokaktayım. Seslenmeye başladım. Neredesin canım? Gel yavrum… Ne oldu sana?

Ses kesildi. Ara, ara kargılıkların arasından bir mırıltı yükseliyor ama… Nafile. Ne ettiysem bulamadım. Nasıl korktuysa zavallıcık, onca acısına rağmen, kesmişti sesini. Pes ettim sonunda, girip eve yattım.

Öğle suları bahçeden tanıdık bir sesle uyandım. Bu sefer neşeliydi ses. Belli annem de bahçede. Dışarı çıktım. Komşumuz Kadriye hanım, minik bir köpek yavrusuna süt veriyor. Sabah benden sonra tesadüfen bulmuş onu. Bir yarası yoktu. Gözle görünür bir rahatsızlığı da. Ancak çok ürkekti. Karnı doyduktan sonra, yasemenlerin dalları arasına girip, mışıl mışıl uyumaya başladı. Adı Cesur konuldu; o artık apartmanımızın köpeği olmuştu.

Zamanla büyüdü, çok iyi bir bekçi köpeği oldu Cesur. Kimseyi ısırmadı, kimselere de geçit vermedi. Kuzenim Can’ın, bir keresinde, korku dolu gözlerle, “Abi bu hayvan psikopat ya” dediğini asla unutamam.

Dün aldım kara haberini Cesur’un. İki haftadır kayıpmış. Ara tara, üç gün evvel bulmuş bizimkiler. Araba çarpmış. Bacakları kırıkmış. Apar topar veterinere götürmüşler. Ameliyata alınmış. Pes etmiş yüreği, dayanamamış; çok görmüşler bu Dünya’yı Cesur’a. Terk etmiş, Melek olmuş.

Son söz: Cesur’a çarpan arabanın sahibi; insanlıktan, güzellikten nasibini alamamış o katil, her kimse? Anında götürseydi bir hekime, muhtemelen yaşıyor olacaktı Cesur.

“Cesur Melek Olmuş” üzerine bir yorum

  1. cok uzuldum 🙁

    hayvan kaybetmenin nasil bir sey oldugunu cok iyi biliyorum, yavrum insanoglundan o kadar cok sey cekiyorlar ki!

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir